Dati, when things don’t go my way, when things do not go how I imagined such to happen, I get sad, disappointed, and at times, angry. Siguro control freak ako when it comes to certain things. Then I realized, sobrang babaw ko. There are just some things I should not be wasting my time sa pagiging galit. Wala namang nagyayari pag nagagalit ako, di pa rin natutuloy, so why stress myself for something na does not deserve such extreme emotion.
Kaya ngayon, din a ako nag iimagine, din a ako nag eexpect, pero there are still times na di ko maiwasan, and when I do, tapos di na naman nangyari, I just let it be. Kung mangyari, okay. Kung hindi, okay pa rin. Bahala sila. Basta I’ve done my part. Kung ayaw nila, edi I’ll try to fill in the gaps. Mas napapagod pa akong magalit kaysa gawin yung tasks, so why bother.
“Natatawa ako habang nag rereminisce kung paano ko siya nakilala (ayoko nang ikwento. LOL).”
Nang dahil sa line na ‘to from my previous text post, napilitan ako to make another one, dahil sa pamimilit ng taong 21 years old na today. Hahahaha.
It all started nung first year high school kami. Tanda ko nun, patapos na yung school year, final exams then may pasok pa pero wala nang klase. At dahil mga wala namang ginagawa sa bahay at purely dependent sa baon, pumapasok pa rin kaming magkakaibigan.
One of my friends, Claudine, e may crush na someone from third year (oo, ikaw na ‘to. Hahahaha). Being childish that we are, hinanap namin sya para hingin ang number para kay Claudine. At nahanap namin sya, dun sa may bleachers, dun nga ata lagi yun natambay. Hahahaha. At dahil masyado excited yung isa naming kaklase, kinunan nya pa ng video yung pagkuha namin ng number, para well documented. Looking back, nakakahiya pala kami nun. Hahahaha! Well, it’s part of growing up. LOL.
Pagkakuha namin ng number, binigay agad namin kay Claudine. At dahil bakasyon na nga, at walang wala akong magawa, aba, tinext ko na rin.
Hayun, dun ko siya nakilala. Bow. Hahahaha.
Happy 21st birthday, Marc! (Yes, inemphasize ko talaga ang 21st. LOL)
Dahil May 14 is your special day, here’s a space for you on my blog. Hihi.
Marc Tesico. Isa sa mga long - time friends ko na I met way back high school. Natatawa ako habang nag rereminisce kung paano ko siya nakilala (ayoko nang ikwento. LOL)
Di kami magkabatch. 2nd year ako, 4th year sya sa The Mabini Academy. Di ganun kadalas ang interaction namin nun. More sa text kaysa personal. Tapos after highschool pa, pumasok siya ng seminary kaya nawalan talaga ng connection. Kaya nakakatuwang isipin na hanggang ngayon ay may communication pa rin, at close pa rin kahit papaano. Ngayon, na nabaligtad ang mundo, ako na ang 4th year at siya naman sa De La Salle Lipa. Hahahaha.
Isa siya sa mga tipo ng kaibigan na kahit di mo madalas na makasama at makausap, pag may problema, maaasahan talaga. Siya yung isa sa mga kaunting taong kilala kong nag mamatch talaga sa tunay na definition ng “friend”. Yung tipo na isang text mo lang ng sad face, ang bilis bilis magreply para alamin at tulungan ka sa problema mo. Ang dami kong na realize nang dahil sa kanya. Mga simpleng bagay that changed me a lot.
Pero napaka weird nya in a way na pag masaya ka, dun naman siya bihira mahagilap. Hahahahaha. Pero tama nga naman siya, mas kailangan ko ng mga tunay na kaibigan pag malungkot.
Wish ko for you, maging masaya ka. I know you are, pero gusto ko, maging mas masaya ka pa, sa mga desisyon mo, sa lahat ng mga darating pa sayo.
And more books for your collection! :)))
P.S. 1
Wala akong mahanap na picture natin together, eto lang. Hahahaha. Naaalala mo pa? LOL.
P.S. 2
Ang sundae ko? Dagdagan na ng fries. Hahahaha! At di na ako makakapaghintay hanggang pasukan, LOL.
Happy birthday ulit. :))))))))
Mag uupload ng photo. Magrereklamo kung gaano kalaki ang eyebags, gaano kadami ang pimples, gaano kalaki ang braso, gaano kalaki ang tiyan at kung ano ano pang imperfection na siya lang naman ang nakakakita.
Tapos magkakaroon ng sobrang daming likes yung photo na yun, kasi yung imperfections na yun, nag eexist man, di naman masyadong halata kasi natabunan na ng positive impressions.
Grow up, Filipino society!
After mag upload ng new DP at 7 pm.
“Pag umabot ng 20 likes before 12 MN, magkaka boyfriend na ako.”
After ma - reach ang 20 likes.
“Pag umabot ng 30 likes the next day, magkaka boyfriend na ako next sem.”
Habang nasa LRT 1 Station.
“Pag may nakita tayong kakilala dito, magkaka boyfriend na ako.”
On our way home from Coffee Bean papuntang sakayan.
“Pag may nakita tayong kakilala, magkaka boyfriend na ako.”
Obviously, medyo excited akong magka boyfriend. Halata naman sigurong di pa ako nagkaka boyfriend ever kaya puro ganyan ang tema ng signs ko. Medyo naiinggit kasi ako sa mga nakikita ko, sa media and real life.
I was pondering. Mabait naman ako. Di naman pangit. Understanding. Medyo matalino rin naman, What more can you ask for? Hahahaha.
I know, it’s not all fun. Pero gusto ko ma experience. (Maka experience naman, parang ride lang sa EK. Lol)
Maybe I am just obsessed withthe idea of love, kung gaano pa sya ka ideal sa perspective ko.
Usually, when I do someone a favor, lagi akong nag eexpect ng kapalit. Kasi naniniwala ako na things would we better that way, walang nagbigay, at walang humingi, walang sumbatang magaganap.
Pero these past few days, it left me wondering. Tama ba yung attitude ko? Pondering for some time, na realize kong mali sya.
Kaya from this moment on, I decided to do things out of my own generosity. Kung di ako willing na gumawa ng walang kapalit, di ko na lang gagawin, kaysa mag expect ako na may ibibigay, then ma didisappoint ako pag wala.
Just giving myself the thought na, at least, dun sa idle time mo, sa paggawa ng mga bagay na di naman ganung kahirap para sa’yo, nakatulong ka sa iba at kung di man nila na appreciate yun, at least, may self-gratification ka na part ka nung naaccomplish nila.
